Jest wieczór 29 grudnia 1336 roku. Młoda mężatka, Egidia Mathis, w zaawansowanej ciąży przechodzi na peryferiach Bra obok niewielkiej figurki Matki Bożej. Posążek stoi wysoko, na palu, pośród gęstych zarośli. To ważny szczegół: miejsce na uboczu, w półmroku, na granicy miasta i pustki.

Właśnie tam czekają na nią 2 najemni żołnierze z zamiarem napaści. Gdy Egidia rozumie, co się dzieje, nie ma gdzie uciec. Wybiera odruch najprostszy: biegnie w stronę figurki i błaga o pomoc. Wtedy z posążka błyska oślepiające światło. Napastnicy, śmiertelnie przestraszeni, uciekają.

Wieść rozchodzi się po Bra błyskawicznie. Ludzie idą w to miejsce — nie pojedynczo, lecz niemal wszyscy. I wtedy następuje scena, która zostaje w pamięci miasta: rosnące tam drzewa są okryte białymi, wiosennymi kwiatami, jakby kalendarz nagle zmienił stronę.

Sanktuarium La Madonna dei Fiori powstaje obok miejsca, gdzie — według przekazu — objawiła się Maryja i gdzie grudniowe drzewa po raz pierwszy zakwitły.

Od tamtego czasu minęły setki lat, a jednak w Bra co roku wraca ten sam obraz: zimowe powietrze, czasem śnieg, i kwiaty, które nie powinny się pojawić. Zjawisko zaczyna się 8 grudnia, w uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, i trwa do 29 grudnia — rocznicy wydarzenia.

Co szczególnie podkreślają świadkowie: mimo kilku- lub kilkunastostopniowego mrozu kwiaty nie przemarzają. To nie jest „chwila odwilży” — to powtarzalny rytm.

W kronikach sanktuarium odnotowano, że w całej jego historii drzewa w miejscu objawienia nie zakwitły tylko 2 razy: w grudniu 1913 i 1938 roku. Te daty zapamiętano szczególnie mocno, bo oba lata poprzedzały kolejne wielkie tragedie Europy.

Zjawisko od dawna interesowało nie tylko pielgrzymów. Naukowcy z Uniwersytetu Turyńskiego od 1700 roku prowadzą obserwacje tej botanicznej „anomalii”. Ustalono, że drzewa rosnące w miejscu objawienia to Prunus spinosa L. — dzikie śliwy, powszechne w Piemoncie, zwykle kwitnące raz w roku: pod koniec marca albo na początku kwietnia, a później dające małe, cierpkie owoce.

Badania wykazały, że gleba przy sanktuarium nie wyróżnia się niczym szczególnym: jest typowa dla regionu. Nie stwierdzono też oddziaływań geofizycznych, elektromagnetycznych ani klimatycznych, które mogłyby „uruchamiać” kwitnienie w grudniu. Drzewa są identyczne jak te rosnące w innych miejscach Piemontu — a jednak w samym środku zimy dzieje się tu coś, co pozostaje zagadką.

W styczniu 2006 roku przy sanktuarium było 6 stopni mrozu (bez śniegu). Kustosz, don Michele, opowiadał wtedy, że pełne kwitnienie kończy się 29 grudnia, ale nawet kilka dni później na gałęziach potrafi pozostać jeszcze trochę kwiatów.

W opowieści o Bra pojawia się jeszcze jedna nić: Turyn i Całun. Gdy Całun był wystawiony publicznie w 1898 roku, drzewa w Bra miały kwitnąć przez 3 miesiące — przez cały czas ekspozycji. Podobna sytuacja powtórzyła się w 1978 roku, gdy Całun znów pokazywano przez kilka miesięcy, a jednym z pielgrzymów był kard. Karol Wojtyła.

Jest i trzeci, bardzo konkretny epizod: 23 listopada 1973 roku Całun po raz pierwszy pokazano we włoskiej telewizji — i tego samego dnia w Bra rozkwitły drzewa.

W relacjach naukowych przywołuje się m.in. następujące ustalenia: pochodzenie płótna, obecność prawdziwej ludzkiej krwi grupy AB, zgodność obrazu z opisami męki w Ewangeliach, a także tezę o trójwymiarowym negatywie powstałym w czasie 1/1000 sekundy na skutek tajemniczego promieniowania. Podaje się też, że ciało przebywało w Całunie nie dłużej niż 36 godzin.